Zidovi koji plaču za ljudima, Marija Muždalo

Filed under: 2015,afirmator,broj-43-oktobar-2015,poezija,poezija i proza |

Marija Muždalo, rođena 31. jula 1990. godine, apsolvent na katedri za Opštu književnost sa teorijom književnosti Filološkog fakulteta u Beogradu. Objavila je 2012. godine priču „Troje“ u okviru antologije kratkih priča studenata Filološkog fakulteta u Beogradu i iste godine osvojila prvu nagradu za priču „Atelje“ na obrenovačkom književnom konkursu „Nemiri“. Objavljuje pesme i kratke prozne forme na nekoliko portala za književnost i umetnost.

Marija (1)

 

Zidovi koji plaču za ljudima

 

Zidovi plaču za ljudima

Teškim kamenim suzama

Smrtonosno šapuću ustima bez jezika

 

Karijesom izjedene unutrašnjosti zgrada

Naseljavaju istrulile sobe i kreveti

Moljci i kostimi slave stote rođendane

Dok starci umiru leti i ostavljaju napuštene prostore

da vrište prašinom na smogove grada

(Deca su otišla)

 

Deca su odavno otišla,

Žive u nekim većim,izbeljenim

Tuđim gradovima

Rade kao mravi od iste matice rođeni

Klonirani, moderni janjičari

Deca robova, robovi današnjice.

 

Zidovi predakakažnjavaju novu decu

Dok menjamo muževe i kučiće

izgrađeno ostavljamo da truli

Nemamo novca da jedemo,

ali su frižideri puni piva

Ne želimo ništa da vidimo,

hranimo se crnim smehom namučenih duša

Slobodni samo kad smo pijani.

 

 

Zidovi plaču po ljudima

Oštrim smrtonosnim kamenjem,

Gradsko zelenilo upozorava građane starog grada

Kosturskim glavama na ulicama oblepljenim natpisima

Poštovani putnici pazite da vam kamen ne padne na glavu.

 

Spiramo crnilo prolećnih asfalta

Sa prljavih, zimom obeleženih stopala

Sve uvek miriše na vim.

Uživam u samoći napuštenog grada

Tišinom dovršavamo nedorečeno,

Zidovi. Smrtonosno. Plaču.

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Dokaži da nisi mašina: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.