U svakoj ženi krije se čarobnica – priča o vješticama (3)

Filed under: afirmator,broj 16 - jul 2013,veštice |

witchPiše: Mirjana Vlahović

Scena treća …

 U svakoj ženi krije se čarobnica, to je tako od postanka svijeta. Uvijek zaogrnuta velom tajni, i Eva i Lilit, i mjesečeva šćer’ i vila i boginja, i ratnica i radnica.                                                                                      

„Magija je most“ – reče napokon. „Most kojim se prelazi iz svijeta vidljivog u nevidljivo. I učenja pravila oba svijeta“ (Koeljo Pauelo, Brida)

Djelatnost vještica

Vještičarenje je najstarija religija na svijetu, religija okrenuta prirodi i ženskom božanstvu. Ono predstavlja složenu oblast koja se sastojala od raznolikih manuelnih i verbalnih rituala u zavisnosti od djelatnosti koju su uređivale, često uz korišćenje podloge u vidu energija Sunca ili Mjeseca i raznolikih rekvizita.

Magija se obično definiše kao skup djelatnosti na osnovu kojih se ovladava svijetom i stiče dubok uvid u otkrivanju kosmičkih i božanskih tajni povezanosti bića. Ovako posmatran, mikro i makro kosmos i njegovi djelovi, pokreću vidljive i nevidljive sile. Artes magicae je nauka koja se bavi silama prirode, pa je bavljenje magijom podrazumijevalo raspolaganje znanjima i vještinama, kao i korišćenje  rituala i bajanja kako bi se ukrotila okultna bića, demoni, mrtvi, ili, kako bi se proricala sudbina, bolesni iscelili ili se pribavilo bogatstvo.

Magijska znanja su se, u početku, prenosila sa koljena na koljeno a širenjem pismenosti, putem magijskih i čarobnjačkih knjiga i spisa, kao  i knjiga o travama. Nije postojao organizovan sistem vjerovanja i dogmi a magiju su koristili pojedinci ili omanje grupe žena.

Magija se dijelila na bijelu i na crnu u zavisnosti od toga da li se postizalo pozitivno ili negativno dejstvo, ali su oba oblika strogo bila kažnjavana. U hrišćanstvu, akcenat  se stavljao na molitve Bogu i prihvatanje religijskog i moralnog kodeksa. Uzrok pojave magije takođe je mogla biti i radoznalost i okrenutost prirodi, kao i želja da se postignu određene ovozemaljske koristi i moći.

Patrijahalna društva nisu bila tolerantna prema ovoj vrsti religije, jer se putem nje, široke narodne mase nisu mogle kontrolisati, pa su stoga pokušavali fizički uništiti sve materijalne manifestacije iste, a sledbenice i sledbenike ovakve religije su proganjali i zatvarali a kasnije i spaljivali na lomači, kako bi zatrli njihova znanja.

Zbog vjerovanja da pri magijskim ritualima učestvuju pomagači, tj. učitelji u vidu đavola, nastankom hrišćanstva, beneficia (čaranje tj korišćenje narodne medicine radi isceljenja), maleficia (vračanje koje donosi zlo i štetu, u koje spada ljubavno čaranje) i divinacija (vračanje, vidovnjaštvo, proricanje sudbine i prizivanje duhova) bivaju proglašene jeresom i strogo se kažnjavaju.

Zbog obimnosti sakupljenog materijala i vrsta vještičarenja, ovdje će biti predstavljen kratak presek po jednog primjerka obje vrste magije.

Beneficia – liječenje narodnom medicinom

 Vješte žene, koje su puno znale o prirodnom načinu liječenja, takođe su smatrane vješticama. One su se služile ljekovitim biljem i mineralima, koristeći njihova ljekovita (u današnje vrijeme homeopatska) svojstva. Njihovo isceljivanje je bilo djelotvornije od liječenja tadašnjih rijetkih, školovanih doktora. Sa pojavom prvih medicinskih fakulteta (XIII vijek) i sami doktori, kad ne bi umjeli da objasne porijeklo neke bolesti, to bi pripisivali „bacanjem čini vještica“, nalazeći u tome izgovor za sopstveno neznanje.

Narodna medicina oslanjala se na viševjekovno iskustvo i tradiciju. „Isceliteljke su mnogo bolje od većine zvaničnih lekara poznavale anatomiju. Lečile su polomljene kosti i uganuća, zbrinjavale i najdublje rane, koristile sredstva za zaustavljanje krvi (…) a isceljivale su i one bolesti od kojih je zvanična medicina zazirala, kao što su impotencija i depresija, porađale žene …“ (Gato Kanu Tersila, Veštice, ispovesti i tajne, Clio, Beograd, 2008:176).

Maleficium ad amorem – bacanje ljubavnih čini

 Prema predanju zbog „ljubavnih jada“ kod vještica po pomoć, dolazile su mlade, zaljubljene žene koje su htjele da „vežu“ svoje muževe da ne idu kod drugih žena; žene koje su bile nezadovoljne gruboćom ili aseksualnim ponašanjem svojih muževa koji su svoje bračne obaveze obavljali na brzinu ili to uopšte nisu radili; žene čiji su muževi bili impotentni; udate žene koje su željele da imaju vanbračne afere a da im muževi to ne saznaju.

U te svrhe obično se spravljao magični napitak od macine trave, vrpca bi se vezala u čvorove i izgovarale su se bajalice. U zavisnosti od vrste ljubavnog jada, mogli su se koristiti i određeni minerali koje je trebalo, recimo, držati ispod glave voljene osobe…

( nastaviće se …)

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Dokaži da nisi mašina: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.