Pohod na Crveni trg: UVOD U POČETAK HLADNOG RATA (drugi deo)

Filed under: afirmator,broj-24-mart-2014,Pohod na Crveni trg |

cold war„Pripreme za rat predstavljaju najuspešnije sredstvo za unapređenje mira… Nikakav trijumf mira, ne može se izjednačiti sa naoružanim trijumfom rata“ (Teodor Ruzvelt)

Autor: Dušan Opačić

Kada je 09. maja 1945. godine, sovjetski maršal Georgij Konstantinovič  Žukov ratifikovao pred saveznicima bezuslovnu kapitulaciju nacističke Nemačke koju je potpisao feldmaršal Vilhem Kajtel, cela planeta je slavila, pevajući, veliku pobedu nad najvećom pošasti koja je zadesila planetu, nacističku Nemačku, koja je za sobom povukla milionske žrtve, i time pretvorila dvadeseti vek, koji je trebalo da bude vek opšteg progresa, u najkrvaviji vek u istoriji čovečanstva.  Tragična i poražavajuća činjenica po čovečanstvo je bila i ta da su se samo u prvoj polovini dvadestog veka odigrala i okončala dva svetska rata, da ne računamo i lokalne ratove širom sveta. Taj 9. maj biće kasnijih godina, i danas, slavljen kao Dan pobede nad fašizmom. Slave ga svi, sve nacije. Međutim, na nesreću po čovečanstvo, pad i slom Trećeg rajha zaključno sa gorepomenutim datumom, bila je samo sahrana jednog poretka i uvertira u stvaranje i rađanje novog Četvrtog rajha, koji će u obliku svetskog žandarma šarati krvlju i sejati smrt širom sveta.

„Monstruozna imperija zla sa Istoka“ kako se popularno u Vašingtonu definisala Rusija tj. tadašnja SSSR, koja je tokom Drugog svetskog rata dala najveći broj žrtava u borbama protiv Hitlerove soldateske i njihovih kvislinga (oko dvadeset miliona civila i vojnika), prvo se medijski satanizovala širom Sjedinjenih Američkih Država, stvaranjem anti-socijalističke histerije i atmosfere u svesti običnog američkog građanina, sa krajnjim ciljem borbe protiv „komunizma i diktature „. Ta kampanja je za rezultat imala to da su za SAD bila prihvatljiva bilo koja savezništva sa državama čije je delovanje usmereno protiv Kremlja. Za zvanični Vašington nijedan režim više neće biti reakcionaran ukoliko stoji na putu ruskom „ekspanzionizmu“. U prilog toj činjeci dodao bih i to da je veliki deo vojnog i političkog rukovodstva Trećeg rajha prećutno rehabilitovan i na sve načine spašavan zaslužene kazne koja mu je sledovala. Pisani su do sada mnogi feljtoni, članci, knjige mahom zapadnih autora, ali u interesu očuvanja „bezbednosti“ Zapada, ti zlikovci su morali ostati u životu i nastaviti svoj rad na stvaranju i izgradnji Četvrtog rajha.

Veoma je bitno napomenuti i činjenicu da su Sjedinjene Američke Države nakon Drugog svetskog rata realno bile najmoćnija država, i ratom najmanje pogođena, za razliku od drugih država članica anti-hitlerove koalicije, što je pružalo idealnu prednost i satisfakciju da se krene u sve moguće vruće i hladne ratove protiv, već teško od rata ranjenog, SSSR-a.

Da bi se vodio bilo koji vid ratovanja, potrebne su finansije. Kad su SAD nakon Drugog svetskog rata krenule u pohod za osvajanje cele planete, pod etiketom lidera u imperijalizmu, prvo je bilo neophodno raščistiti stvari kod svoje kuće, dobiti podršku svog naroda. Bilo je potrebno stvoriti i očuvati medijski spin kako tamo nekom SSSR-u „treba slomiti kičmu, tvorevini koja je uzrok svih problema u svetu, zloj imperiji sa Istoka, nadahnutoj svojom satanskom i ateističkom verom, uvek spremnom na porobljavanje drugih država i naroda…“ Ova medijska hajka protiv Rusije započeta je u vreme kada su Sjedinjene Američke Države već isprobale na Hirošimi atomsko naoružanje, dok Rusi, bar po zvaničnim podacima, još nisu posedovali atomsko oružje. Besmisleno, zar ne? Od tada pa sve do danas, SAD su u stanju stalne ratne ekonomije, a već više od pola veka ogroman procenat državnih prihoda odlazi u „odbrambene“ svrhe.

cold-war-propaganda

Grdno bi se prevarili ako poverujemo da su Sjedinjene Američke Države putem imperijalizma krenule tek nakon Drugog svetskog rata. Ulogu svetskog žandarma i prevaspitača „neposlušnih“ vlada i nacija igraju od momenta kada su Britanci odlučili da deluju iz „drugog plana“. Opšte je poznato da se do kraja devetnaestog veka oružana sila merila po jačini i naoružanju na vodi, po moći mornarice jedne države. Ujedinjeno Kraljevstvo je bilo neprikosnoveno na moru, što im je omogućilo da postanu velesil

a i okupator mnogih država na svim kontinentima. Sedište svetske finansijske moći je bilo u Londonu. Čitave tri generacije, Britanci su stvarali i održavali svoju kolonijalnu imperiju, zasnovanu na prevlasti Londona na tržištima novca. Kada su najzad shvatili da kolonije mnogo koštaju u finansijskom smislu, polako i skoro neprimetno dirigentsku palicu predaju Amerikancima. Godine 1914. svetska finansijska prestonica se iz Londona seli u Njujork. Samim prelaskom finansijske moći sa starog kontinenta u Novi svet, američka nacija, doo tada veoma zavisna od stranih faktora i dužnik, postaje kreditor i glavni pokretač planetarne privrede.

Prve niske udarce SAD Sovjetskom savezu zadaju još tokom Drugog svetskog rata preko Britanaca, iako su zvanično sve tri države bile u sastavu Antihitlerovske koalicije. Diplomatsko-obaveštajne aktivnosti usmerene protiv SSSR u operativnom smislu su uglavnom obavljali Britanci pod strogim nadzorom SAD. Te aktivnosti su i značile uvod u početak  hladnog rata.  U prvim mesecima 1942. godine, odmah nakon nemačkog poraza kod Moskve, Hortijevci u Mađarskoj su počeli da pripremaju teren za zbližavanje sa SAD i Britanijom. Tajni diplomatski kontakti održavani su preko Stokholma, Ankare i nekih drugih gradova Evrope. Nakon prvih susreta, Velika Britanija je poslala u Mađarsku specijalnu grupu, koja je imala nezvaničan karakter. Britanska misija je nastojala da ostvari sporazum sa vladom fašiste Kalaija da Mađarska zvanično izađe iz rata. Prema svedočenju Vinstona Čerčila, Mađari su imali zadatak da se vojnički suprostave napredvanju Crvene Armije ako do toga dođe, ali bi formalno kapitulirali pred britanskim trupama koje bi stigle blagovremeno. Kao znak dobre volje prema britancima, mađarska Vlada je izbegla naređenje Hitlerovog feldmaršala Vilhema Kajtela da se izdvoje tri mađarske divizije za okupacionu službu u Srbiji. Zatim kao slučajno, jeseni 1943. godine španski fašistički diktator Franko povlači sa bojišta na Istočnom frontu svoju zloglasnu „Plavu diviziju“ u tajnom dogovoru sa anglo-američkom alijansom. Koliko je živeo i vladao španski diktator i fašista nakon rata i ko mu je to omogućio opšte je poznato. Finski feldmaršal Manerhajm odbija Hitlerovu ponudu da preuzme dužnost glavnog komadanta finskih i nemačkih trupa u Finskoj. Fašistički režim Rumunije u drugoj polovini 1943. godine razvija široku diplomatsku aktivnost sa ciljem ostvarenja separatnog mira sa Zapadnim silama i nastavak rata protiv Sovjetskog Saveza. Fašista Antonesku uverava Hitlera u bezrezervnu lojalnost dok je uporedo grozničavo slao emisare u Portugaliju, Švajcarsku, Španiju, Tursku i Švedsku da se pogađaju sa predstavnicima SAD i Velike Britanije. Američki ambasador u Madridu K. Hejs vodio je tajne pregovore sa rumunskim predstavnikm S. Gregorijumom. Cilj pregovora je bio da fašistička Rumunija kapitulira pred Zapadnim silama čime bi opet bilo zaustavljeno napredovanje Crvene Armije.

Poljska emigrantska vlada u Londonu poziva u leto 1943. godine SAD da okupira Poljsku i stvori u centralnoj Evropi bedem koji bi se suprostavio širenju „ruskog komunizma“ . Englezi oktobra 1943. godine šalju ilegalno svoju misiju u Bugarsku, koju je predvodio kapetan Dejvison, a u januaru 1944. godine stigla je i druga vojna misija predvođena kapetanom Tompsonom. Zapadna alijansa na sve načine pokušava misijama i uslugama od srane fašističkih kvislinga da stegne obruč oko Sovjetskog Saveza.

Nakon nemačke katastrofe kod Moskve, Staljingrada, Lenjingrada i Kurska, kao i u severnoj Africi, počela je u igru da ulazi i Turska, koja je sve do kraja 1942. godine izražavala simpatije prema fašističkoj koaliciji. Podstaknuti od Londona, turski lideri na čelu sa Ismetom Inenijem počeli su u toku 1943. godine da stvaraju mutant-blok balkanskih država, radi zajedničke „zaštite od komunizma“. U celoj toj anglo-američkoj strategiji učestvuju njihovi štićenici kojima je bio centar London, tzv. vlade u izgnanstvu, među kojima su bile anti-sovjetski orijentisane Jugoslavija, Grčka, Poljska i Čehoslovačka. Cilj im je da se slome levičarski i progresivni pokreti u Istočnoj i Centralnoj Evropi, i, naravno, spreči ulazak Crvene Armije u te zemlje.

Tomovi najopširnijih enciklopedija ne bi bili dovoljni da se u njih svrstaju prljave aktivnosti zapadne alijanse uperene protiv tadašnjeg Sovjetskog Saveza. Ne birajući saveznike i sredstva sve je učinjeno da se obuzda i slomi SSSR. Da li je anglo-američkoj alijansi tokom Drugog svetskog rata bilo primarno slomiti SSSR ili Hitlera, jasno pokazuju dokazi njihove diplomatsko-političke aktivnosti tokom rata.

Postoje navodi da su britanski obaveštajni krugovi tokom sovjetske protivofanzive kod Staljingrada, krajem 1942. godine, pa i ranije, pokušavali preko raznih kanala, da ispitaju mogućnost separatne nagodbe sa Nemačkom i stvaranja jedinstvenog fronta protiv SSSR-a.

cold war3

SAD i Velika Britanija su od početka rata bile fokusirane na sprovođenje svih mogućih kombinatorika u cilju slabljenja SSSR-a. Idealan prostor za manevre britanske obaveštajne službe bila je i Jugoslavija. Filijala MI-6 na prostoru Jugoslavije, u ulozi dvojne agenture, bio je Ravnogorski pokret pod vođstvom pukovnika Dragoljuba Draže Mihajlovića. Britanci su aktivno pomagali oružjem i drugim ratnim materijalom tu kvislinšku formaciju. Svoje vojne predstavnike i instruktore su poslali kod Mihajlovića već u jesen 1941. godine. Cilj im je bio sprečavanje dolaska komunista na vlast. Sve do 1943. godine, Jugoslovenska vojska u otadžbini je bila zvanična „saveznička“ formacija na tlu bivše Kraljevine SHS, da bi nakon toga dominantnu ulogu u borbi protiv nacističkih okupatora i njihovih kvislinga preuzela Narodno-oslobodilačka vojska Jugoslavije, pod komandom Maršala Tita, koja je bila najmasovnija i najorganizovanija gerila u Evropi.

Silovita ofanziva Crvene armije za oslobađanje zemalja Istočne Evrope (Bugarske, Rumunije, Jugoslavije, Mađarske, Poljske…), bila je samo uvertira u konačnu pobedu nad nacističkom Nemačkom, koja se odigrala u presudnoj i poslednjoj bici na evropskom bojištu, u Berlinu. Berlinska bitka je označila propast Trećeg rajha i epilog nadmetanja zapadnih sila sa SSSR. Otvoriće se širom vrata za ulazak u novi vid tihog ratovanja, kao što su nadmetanje u nauci i naoružavanju, izazivnju kriza i lokalnih ratova širom sveta, uslediće decenije pretnji i medijske satanizacije Sovjetskog saveza.

Nastaviće se

Autor teksta je novinar iz Beograda

One Response to Pohod na Crveni trg: UVOD U POČETAK HLADNOG RATA (drugi deo)

  1. Pingback: UMETNOST KAO ORUŽJE U RATU PROTIV RUSIJE | Душан Опачић

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *

Dokaži da nisi mašina: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.